Nooit meer toys van Temu

Ik staar naar het scherm van mijn telefoon, terwijl de lobby van het hotel stil en leeg is. Het is een doordeweekse middag, en als receptioniste heb ik even een rustig moment om een potje Wordfeud te spelen. Mijn vingers glijden over de letters, maar dan flitst er een reclame voorbij – Temu, met afbeeldingen van pikante setjes en sextoys die mijn wangen doen blozen. Waarom zie ik dit? Heb ik te lang naar die dansvideo's op TikTok gekeken, of onthoudt het algoritme gewoon te veel? Ik ben Marinde, 29 jaar, met mijn slanke figuur dat ik probeer te onderhouden met sporadische yogalessen, mijn donkere krullen die ik meestal in een rommelige knot draag, en groene ogen die volgens Tijmen altijd een ondeugende twinkeling hebben. Getrouwd met Tijmen, mijn stabiele rots van 33, een bredere man met kort bruin haar, een lichte stoppelbaard en die rustige, bruine ogen die me altijd kalmeren. We hebben een goed leven – geen kinderen, fijne vakanties met vrienden, een warme familieband – maar ons seksleven... dat is routine geworden, voorspelbaar als een wekker op maandagochtend. De reclame hangt nog even, en voor ik het weet, klik ik erop. Mijn hart bonst een beetje als ik door de pagina scrol. Dan zie ik het: een vibrerend eitje, klein en discreet, dat je kunt koppelen aan je telefoon. De foto toont een vrouw in een restaurant, haar gezicht vertrokken in een mix van verrassing en genot, terwijl ze een glas wijn vasthoudt. Kan dit ons huwelijk wat spanning geven? Ik bijt op mijn lip, denk aan Tijmen die vanavond weer thuiskomt met zijn gebruikelijke verhalen over zijn werk als accountmanager. We lachen, eten samen, en eindigen in bed met diezelfde, mechanische bewegingen. Niets doen maakt het niet beter. Met een impulsieve klik voeg ik het toe aan mijn mandje en bestel het. Tien dagen levertijd – lang genoeg om te twijfelen, kort genoeg om niet terug te krabbelen. De dagen kruipen voorbij. Ik werk door, glimlach naar gasten, maar mijn gedachten dwalen af naar het pakketje dat onderweg is. Tijmen merkt niets; hij is het betrouwbare type, altijd punctueel, met zijn stevige schouders en die zachte handen die me ooit deden smelten. Nu voelt alles als een sleur, een veilige bubbel die we samen hebben opgebouwd in ons appartement in de buurt van Zwolle. Op vrijdagavond, na een routinematige vrijpartij – hij bovenop, ik eronder, climaxen die meer verplichting dan vuur zijn – lig ik wakker terwijl hij al snurkt. Het eitje is gisteren aangekomen; ik heb het verstopt in mijn nachtkastje, gewikkeld in tissuepapier. Morgen gaan we uit eten in dat fine dining restaurant net buiten Zwolle, een traktatie om de sleur te doorbreken. De gedachte aan het introduceren van het nieuwe speeltje maakt een warme tinteling door mijn lijf, maar ook een golf van zenuwen. Publiek? In een restaurant? Wat als het misgaat? Durf ik dat eigenlijk wel? Weet ik zeker dat ik stil ben als ik het in me heb zoemen? Wat als Tijmen dit helemaal niet leuk vindt? Zaterdagmiddag sta ik voor de spiegel, mijn huid nog rozig van de douche. Ik besluit het opwindend te maken, voor Tijmen. Of misschien wel juist voor mezelf, denk ik. Eerst de lingerie kiezen: zwarte kanten bh die mijn borsten perfect omhelst, een bijpassend stringetje dat laag op mijn heupen zit. Dan de kousen, dun en zijdezacht, met jarretels die ze op hun plaats houden. Het voelt altijd als een geheim dat je bij je draagt. Een laag die alleen ik ken, en het stuurt een lichte rilling over mijn ruggengraat. Er overheen trek ik een lange zwarte jurk aan, elegant vallend tot op mijn enkels, met een subtiele split die net genoeg been belooft. Hoge pumps die al klaar staan en mijn kuiten en billen zullen liften. Opmaken kost tijd. Ik breng eyeliner aan met trillende handen, rouge op mijn jukbeenderen, en een dieprode lippenstift die mijn mond voller doet lijken. Tijmen komt de slaapkamer binnen, al gekleed in zijn donkere pak dat zijn bredere bouw accentueert – niet gespierd, maar solide, zoals hij is. "Marinde, schat, we moeten opschieten," zegt hij met een glimlach, zijn stem warm maar ongeduldig. Hij kust mijn wang, en ik ruik zijn aftershave, fris en vertrouwd. "Je ziet er geweldig uit. Wat heb je je mooi gemaakt voor me. Klaar voor een leuke avond?" Ja, ja zeg ik snel, ik ben nog even bezig. Ik pak het pakketje en heb nu pas tijd om de gebruiksaanwijzing te lezen. Nou, ja. Die is in veel talen, waarvan het merendeel in Chinees, Arabisch en andere onleesbare talen. Uit het plaatje begrijp ik, dat je het eitje moet indrukken ergens en dat het dan kan pairen met de app op je telefoon. "Fijn, dat klinkt makkelijk", denk ik. in de tas en op mijn pumps loop ik elegant de trap af. Ik zie Tijmen's ogen over mijn lichaam gaan en voel me sterk. We stappen in de auto, de zon zakt al laag en werpt gouden stralen over de velden rond Zwolle. Tijmen rijdt, zijn hand af en toe op mijn knie, en ik voel de spanning in mijn buik groeien. Het eitje zit in mijn clutch, klein en onschuldig. Ik stel me voor hoe het voelt, hoe ik de app op mijn telefoon activeer, en een golf van hitte stijgt op tussen mijn dijen. "Waar denk je aan?" vraagt Tijmen, zijn ogen op de weg. Ik glimlach vaag. "Aan ons. Hoe we kunnen genieten ." Hij lacht zacht. "Dat klinkt goed. Ik hou van je, weet je dat?" Zijn woorden raken me, herinneren me aan waarom ik van hem hou – zijn bezitterige kant, die jaloezie die soms doorschemert als andere mannen te lang kijken, maar altijd met een tedere ondertoon. Het restaurant, De Gouden Eik, ligt aan de rand van een klein bosje, een oud pand met bakstenen muren en klimop die zich langs de gevel slingert. Buiten parkeren we naast een paar glimmende auto's, en als we uitstappen, ruik ik de geur van vers gemaaid gras vermengd met houtrook uit de keuken. Binnen is het intiem: gedimde lichten van kroonluchters die kristallen regens lijken, tafels met witte linnen doeken en verse bloemen in vaasjes. Zachte jazzmuziek vult de lucht, een saxofoon die loom en verleidelijk klinkt, als een fluistering in het oor. De obers, in strakke zwarte uniformen, bewegen geruisloos over de houten vloer, en de muren zijn behangen met abstracte schilderijen in aardetinten. Het is romantisch, geladen met belofte, en mijn hart klopt sneller als de gastvrouw ons naar onze tafel leidt – een hoekje met uitzicht op een open haard waar een klein vuurtje knispert. Naast ons vooral stellen die ook mooi aangekleed zijn en in gesprekken verwikkeld zijn of nippen aan hun wijnglazen. We nemen plaats, de stoelen bekleed met zacht velours dat mijn huid prikkelt door de stof van mijn jurk. Tijmen bestelt een fles rode wijn, een volle Cabernet die hij kent van eerdere bezoeken. Terwijl de ober inschenkt, voel ik de kousen strak om mijn benen spannen, een herinnering aan mijn geheime plan. De eerste slok glijdt over mijn tong, warm en fruitig, met een hint van kruiden die mijn zintuigen prikkelt. Ik kijk Tijmen aan, zijn ogen twinkelen in het kaarslicht, en ik voel die vlinders – niet alleen van de wijn, maar van de anticipatie. "Dit is perfect," zeg ik zacht, mijn stem een beetje hees. Hij knikt, zijn hand reikt naar de mijne over de tafel. "Jij bent perfect," mompelt hij terug, zijn duim strelend over mijn knokkels, een bezitterige greep die me doet blozen. De spanning bouwt zich op in mijn onderbuik, en ik neem nog een slok wijn voordat ik mijn servet neerleg. "Ik moet even naar het toilet," zeg ik met een glimlach, mijn stem licht trillend van opwinding, terwijl ik opsta en de discrete deur zoek, mijn clutch stevig vastklemmend met het eitje erin, klaar om het avontuur te beginnen.

Ik loop de gang in naar de toiletten, de zachte jazzmuziek die in de verte klinkt als een pulserende hartslag in mijn oren. Mijn hakken tikken zacht op de marmeren vloer, en met elke stap voel ik de jarretels de kousen strak houden, een intieme wrijving die mijn huid laat tintelen. De deur van de damesruimte zwaait open, en ik stap een elegant hokje binnen – wit porselein, een vaasje met lavendel op het plankje dat een kalmerende geur verspreidt, maar die doet niets om de storm in mijn buik te temperen. Ik sluit de deur, leun even tegen de koele wand, en haal diep adem. Mijn handen trillen licht als ik mijn clutch openmaak en het eitje eruit pak. Het is kleiner dan ik dacht, glad en paars, met een subtiel lusje eraan voor verwijdering, klaar om genot uit te broeden. Ik druk op de pairing-knop, een klein knopje aan de zijkant dat ik in de handleiding had gespot, en mijn telefoon piept zacht als de verbinding tot stand komt. De app opent zich, een melding: “Wil je ‘Nearby pairing’ aanzetten?” / “Shared Session: On?”. Dat had ik niet gelezen. Shared session? Ja, dat zal toch de bedoeling zijn van dit soort speelgoed, denk ik en als het iets anders is, klinkt het eigenlijk alleen maar spannender. Dus ik klik op "Yes". Een simpele interface volgt met een schuifje voor intensiteit en een aan-uitknop. "Eitje," denk ik, en een giecheltje ontsnapt me inwendig – mijn eigen stomme woordgrap. Ik test het heel kort, zet het op de laagste stand, en druk het tegen mijn palm. Het zoemt zacht, een laag, ritmisch trillen dat door mijn hand golft en meteen een echo veroorzaakt in mijn kern. Mijn slipje wordt vochtig, de spanning bouwt zich op als een hete golf, en ik bijt nu al op mijn lip. Ga ik dit echt doen? Dit voelt belovend, gevaarlijk opwindend. Zonder verder nadenken, til ik mijn jurk op, schuif mijn string opzij, en breng het eitje in – langzaam, voelend hoe het mijn vochtige warmte vult, perfect passend, een vreemd maar verrukkelijk vol gevoel dat mijn spieren laat samentrekken. Ik adem uit, trek alles recht, en was mijn handen bij de wastafel, starend naar mijn spiegelbeeld met gebloosde wangen en glanzende ogen. Klaar. Nu terug naar Tijmen, en dan... hem de telefoon geven, hem laten bedienen, zien hoe zijn bezitterige kant ontwaakt. Ik glijd weer aan tafel - waarbij ik nu duidelijk het eitje voel meeglijden - de wijn nog halfvol in mijn glas, en de haard knettert zachtjes, wierp dansende schaduwen over Tijmens gezicht. Hij kijkt op, zijn bruine ogen warm en nieuwsgierig. "Alles goed, schat?" Ik knik, neem een slok wijn om mijn stem te kalmeren, de vloeistof warm en troostend op mijn tong. "Ja, prima. Gewoon... even opfrissen." Onder tafel kruis ik mijn benen, voel het eitje verschuiven, een constante aanwezigheid die mijn dijen laat tintelen. De jazz zingt door, een saxofoon die laag en sensueel kreunt, en ik zoek het perfecte moment. Misschien na het voorgerecht, als hij ontspannen is, zeg ik dan: "Ik heb een verrassing voor je." Ik stel me voor hoe hij de app ontdekt, zijn vingers op het scherm, en hoe ik dan worstel om stil te blijven, mijn lichaam reagerend op zijn commando's. De gedachte maakt me heter, mijn borsten zwaar in de bh, tepels hard tegen het kant. Tijmen bestelt het voorgerecht – een carpaccio voor hem, een salade voor mij – en zijn hand glijdt weer over de tafel, zijn duim cirkelend over mijn pols, een bezitterig gebaar dat me doet smelten. "Je ziet er vanavond zo... verleidelijk uit," mompelt hij, zijn stem laag, en ik voel een rilling. Nog even, denk ik, en dan geef ik hem de controle. Het voelt gek genoeg machtig om dit moment zelf te kunnen kiezen. Maar dan gebeurt het. Zonder waarschuwing, zonder dat ik mijn telefoon zelfs maar aanraak, begint het eitje te zoemen. Eerst zacht, een laag gonzen dat diep in me resoneert, als een vinger die precies de juiste plek raakt. Mijn adem stokt, en ik grijp de rand van de tafel, mijn knokkels wit. Het is niet mijn app – ik heb niets ingedrukt. Het trillen bouwt op, ritmisch, pulserend tegen mijn gevoeligste plekken, en een golf van hitte schiet door mijn lijf. Mijn slipje wordt nat nu, het eitje glijdt licht in mijn nattigheid, en ik pers mijn dijen samen om het stil te houden, maar dat versterkt het alleen maar. Een zachte kreun ontsnapt me, vermomd als een hoestje, en ik neem een grote slok wijn om het te maskeren. Tijmen fronst, leunt voorover. "Marinde? Gaat het wel? Je ziet rood." Zijn bezorgdheid is lief, maar ik kan het niet uitleggen – niet hier, niet nu het zoemen intenser wordt, als een minnaar die weet wat hij doet, golven van genot die mijn clit raken en mijn rug laten krommen. Is het vanzelf aangegaan? Is het stuk? Mijn hoofd tolt met gedachten tussen het voelen van genot, dat in mijn lichaam ronddwaalt. Ik knik snel, "Ja, gewoon... warm hier," lieg ik, terwijl mijn heupen onwillekeurig wiebelen op de stoel. De jazz lijkt luider, de noten dansend met het ritme in mijn lichaam, en ik scan de ruimte, zoekend naar een verklaring. Dan valt mijn oog op de tafel naast ons, een stukje verderop in de hoek. Een mooi stel, de vrouw misschien begin dertig, met lang blond haar in losse golven, een strakke rode jurk die haar volle borsten accentueert en een slanke taille. Ze zit tegenover een man met donker haar, atletisch gebouwd, zijn hand op haar arm. En zij... zij trekt ook samen, haar lippen licht vaneen, ogen halfgesloten, terwijl ze haar servet verkreukelt. Precies op het moment dat het eitje in mij pulseert, doet zij hetzelfde – een subtiele schok door haar schouders, haar benen die onder tafel verschuiven. Een ander zou het nooit kunnen zien bij haar, maar de synchroniciteit van de trillingen in mijn lijf en het zicht op haar, ontmaskeren wat hier gebeurt. Mijn hart bonst harder dan het zoemen. Is het... hetzelfde? Een toy die met dezelfde app werkt? Ik check mijn telefoon discreet onder tafel – de verbinding staat, maar ik heb niets geactiveerd. Er staat: "Host controls intensity”. Een rilling loopt over me heen en in een flits begrijp ik wat "Nearby pairing/Shared session" betekent. Het eitje blijft trillen, nu in korte bursts, en ik voel een orgasme opbouwen, heet en onstuitbaar, mijn binnenwanden knijpend om het ding. Ik kan en wil het eitje niet uitzetten. De vrouw kijkt op, onze ogen ontmoeten elkaar over de tafels heen – groen op blauw, een flits van haar herkenning in mijn kleine bewegingen, van gedeelde schok en opwinding. Ze bloost, net als ik, en haar man merkt het niet meteen, te druk met zijn telefoon en het kijken naar haar gezicht. Dan leunt ze naar haar vriend toe, fluistert iets in zijn oor met een ondeugende glimlach, en hij draait zich om, zijn donkere ogen glijden over me heen met een mix van nieuwsgierigheid en hitte, terwijl Tijmen naast me nog steeds onwetend fronst en vraagt of ik echt wel oké ben. Ik zie het: De hand van de man glijdt naar zijn telefoon, een discrete beweging, en het zoemen stopt even, ik ontspan. Maar dan direct begint het eitje weer, maar harder nu. Mijn eigen lichaam reageert direct, een kreun die ik slik door een slok water te nemen, terwijl zweet parelt op mijn voorhoofd. Zij houdt mijn blik vast, een blik van begrip vermengd met genot in haar ogen – dit is geen toeval, onze toys zijn gekoppeld, een onbedoelde dans van vibraties die ons beiden in vuur en vlam zet. De spanning hangt in de lucht, een belofte van chaos en genot, en ik weet niet of ik dit kan uitleggen – of wil. Ze likt haar lippen naar mij en ik kan niet anders dan focussen op haar. Ik glimlach een beetje. Ik probeer mijn gedachten te ordenen tussen de golven die door mijn lijf schieten en bemerk dat ik in mijn hoofd helemaal niet meer bij Tijmen aan tafel zit. Ik zit bij hen. Ik ben ze niet en ze hebben me aan een onzichtbaar touwtje vast op mijn meest gevoelige plek.

De vibraties intensiveren plots, een escalerende golf die door het eitje pulseert en diep in mijn kern doordringt. Het ritme versnelt, laag en onverbiddelijk, alsof iemand de app heeft opgevoerd tot een meedogenloos tempo. Mijn ademhaling wordt kort en hijgend, mijn dijen klemmen strak om het zoemende ding, maar dat versterkt alleen het genot – een hete, pulserende druk die mijn clit raakt en mijn binnenwanden laat samentrekken. Ik kijk naar de andere vrouw, haar gezicht vertrokken in dezelfde stille extase, haar handen grijpend naar de tafelrand, lippen licht geopend in een geluidloze kreet. Onze ogen blijven hangen, een gedeelde, verboden connectie in de gedimde gloed van het restaurant, terwijl de jazz loom doorgaat, onwetend van de storm die in ons woedt. Tijmen naast me leunt bezorgd voorover, zijn hand op mijn arm. "Marinde, je ziet er echt niet goed uit. Moet ik water halen? Of de auto starten?" Zijn stem is vol zorg, zijn bezitterige kant doorschemerend in de manier waarop hij me vasthoudt, maar ik kan alleen maar knikken, woorden vastzittend in mijn keel terwijl het orgasme opbouwt, een onstuitbare golf die mijn hele lijf overspoelt. Ik bijt op mijn lip, voel de hitte exploderen – een schokkende climax die mijn rug kromt, mijn tenen krult in de pumps, en een vochtige warmte tussen mijn benen laat bloeien. Ik slik een kreun weg, vermom het als een diepe zucht, en zie haar hetzelfde doen: haar schouders schokken licht, haar wangen rood als wijn, ogen glazig van nagenietende roes. We komen tegelijk klaar, synchroon in dit onbedoelde spel, en de sensatie is overweldigend – rauwe, ongefilterde extase die me doet trillen, mijn string doorweekt, mijn hart bonzend als een trommel. Het zoemen sterft langzaam weg, en ik leun achterover in mijn stoel, nahijgend, mijn lichaam nog nagloeiend met naschokken. Tijmen fronst dieper, zijn hand strijkt over mijn rug. "Schat, serieus, wat is er? Je zweet. Laten we gaan." Ik schud mijn hoofd, glimlach zwak, en vang haar blik weer – de blonde vrouw, haar lippen nog van elkaar, een sluwe twinkeling in haar ogen. Ze knikt subtiel, een kort gebaar in de richting van de toiletten, een uitnodiging die ik niet kan weerstaan. Al was het maar om dit eitje eruit te halen, om controle terug te krijgen. "Ik... even nog een keer naar het toilet," mompel ik tegen Tijmen, die zuchtend knikt. "Oké, maar maak het kort. Ik bestel het hoofdgerecht alvast." Ik sta op, mijn benen wiebelig, de kousen plakkerig tegen mijn huid, en loop naar de gang, voelend hoe het eitje nog licht nabonkt in me. Ze volgt me op een paar seconden, haar rode jurk kan ik horen glijden over de vloer, en zodra de deur van de damesruimte achter ons sluit, draai ik me om. Ze lacht naar me, komt dicht voor me staan en zegt: "Mag ik je zoenen?" Ik twijfel heel even, knik dan en geef mee als ze me tegen de muur duwt. Haar lippen vinden de mijne in een hongerige, onverwachte kus – vol en nat, haar tong glijdend langs de mijne met een smaak van rode wijn en lippenstift. Ik verstijf even, dan smelt ik erin, mijn handen grijpen haar taille en voel de warmte van haar lichaam door de stof. Ze trekt zich terug, ogen fonkelend. "Dit was zo geil," fluistert ze, haar stem hees en ademloos. "Ik ben Eline, trouwens. En jij? God, ik dacht dat ik gek werd toen het ineens koppelde. Mijn vent, Lars, speelt met de app, maar dit... dit was onverwacht. Hoe kan dit?" Ik lach zacht, nog nahijgend, en leun tegen de wastafel. "Marinde. En ja, verdomme, geil is zacht uitgedrukt. Ik kocht het voor Tijmen, mijn man. Vandaag voor het eerst gebruikt." We praten als oude vriendinnen, woorden tuimelend over elkaar in de stille ruimte, de lavendelgeur vermengd met onze opwinding. Ze vertelt hoe ze het eitje een maand geleden kocht, hoe Lars het gebruikt om haar te plagen in het openbaar, zijn bezitterige strelingen via de app. Ik deel over onze sleur, de routine die dit had moeten doorbreken. "Laten we het fixen," zegt ze, grijnzend. "Ga mee terug, zeg dat je me kent van werk – een collega. We schuiven tafels aan, en dan leggen we het uit. Samen." Het plan borrelt op, stout en spannend, en ik knik, voel hoe mijn lichaam nog tintelt. Het eitje laten we allebei zitten. Terug naar de zaal lopen we zij aan zij, haar arm haakt in de mijne, en ik voel een nieuwe hitte opbouwen – niet alleen van het eitje, maar van deze onverwachte band. Het voelt of ik een vriendin heb die ik altijd heb willen hebben. Een waarmee ik over mijn verlangens, mijn behoeftes kan praten zonder gewicht. Bij de tafel staat Tijmen op, zijn bezorgde frons verdiepend als hij Eline ziet. "Tijmen, dit is Eline," zeg ik soepel, mijn stem vastberaden. "Een collega van me, van het hotel. Ze is hier met haar man, Lars. Wat leuk om jullie te zien hier! Zullen we bij elkaar gaan zitten? De tafels aanschuiven?" Tijmen aarzelt, maar zijn beleefde kant wint; hij knikt en wenkt de ober. Eline zwaait naar Lars, die opstaat met een vriendelijke glimlach, zijn atletische bouw imposant in zijn pak. De tafels worden vakkundig samengevoegd, stoelen verschoven, en algauw zitten we in een intiem kwartet, de haard knetterend als achtergrond. De mannen raken aan de praat – Tijmen over zijn werk als accountmanager, Lars als IT-specialist, verhalen over deadlines en reizen die overlappen in Zwolle's zakelijke wereld. Ze lachen om gedeelde anekdotes, bestellen nog een fles wijn, terwijl Eline en ik onder de tafel onze knieën tegen elkaar drukken, een stille samenzwering. De jazz speelt door, zwoel en uitnodigend, en het hoofdgerecht arriveert: malse biefstuk voor de mannen, vis voor ons, dampend en aromatisch met kruiden die de lucht vullen. We eten langzaam, de spanning bij mij voelbaar, en terwijl de mannen praten, leun ik naar Tijmen. "Er is iets gebeurd," zeg ik zacht, Lars en Eline knikken instemmend. We vertellen wat er gebeurd is, woorden vallen als dominostenen: de reclame, het kopen, het pairing-fiasco in het toilet, hoe onze eitjes gekoppeld raakten via dezelfde app, de orgasmes aan tafel. Tijmens gezicht verstart – eerst schok, ogen wijd, dan verontwaardiging die zijn kaken spant. "Wat? Met een vreemde? Hier?" gromt hij, zijn bezitterige jaloezie flitsend, hand grijpend naar de mijne. Maar dan, als hij mijn gezicht ziet, de opwinding in mijn ogen, en naar Eline kijkt die bloost maar glimlacht, verandert het. Opwinding kruipt in zijn blik, zijn ademhaling versnelt. "God, Marinde... dat klinkt... intens." Lars lacht zacht, knikt. "Het was een niet zo bedoeld, maar wel erg boeiend en mooi ook." Na enig nadenken, terwijl hij zijn wijn leegdrinkt en de mannen even stilvallen, zegt Tijmen: "Dit accepteer ik alleen als ik ook de kans krijg. Gelijke monniken, gelijke kappen." Zijn stem is laag, vol belofte, en ik voel een rilling – zijn jaloerse kant, maar nu gericht op controle. Ik kijk naar Eline. Die kijkt op haar beurt naar Lars. We knikken allemaal tegelijk. Geen goedkeuring aan elkaar, maar goedkeuring naar Tijmen. Ik haal mijn telefoon tevoorschijn, open de app die nog gekoppeld is aan beide eitjes en geef hem het ding. "Hier. Jij bespeelt ons." We wachten op het nagerecht, de obers die zoetigheden voorbereiden in de keuken, en Tijmens vingers glijden over het scherm. Ik zie in Tijmens blik iets nieuws: geen stoerheid, maar spanning. Alsof hij niet alleen bedient, maar ook ontdekt wat dit met hem doet. Hij pauzeert zijn vinger over de app en kijkt me aan: "Wil je dit?". Lief en zacht, terwijl ik klaarzit voor eerste zoemende beweging. Ik voel hoe dit onze relatie de kant op schuift die ik wilde toen ik het eitje bestelde. "Het is goed", denk ik en ik zeg het ook, al zal hij het zien als de goedkeuring voor de start van de app. Eerst zacht, een laag zoemen dat Eline en mij tegelijk laat happen naar adem – haar hand schiet onder tafel naar de mijne, onze vingers verstrengelend, nagels in huid drukkend terwijl het genot opbouwt. De mannen kijken elkaar aan. Daardoor glijden onze blikken nog meer naar elkaar toe. Eline opent haar mond en ik merk nu pas dat ik dat ook doe. Tijmen verhoogt het ritme, bursts van vibratie die mijn dijen doen trillen, mijn jurk plakkerig wordend, en Eline knijpt harder, haar ogen halfgesloten, leunend tegen Lars die grijnst en me aankijkt met een hongerige blik. Tijmen observeert ons, zijn opwinding zichtbaar in de bobbel in zijn broek, bezitterig en trots tegelijk. "Zo, dames," mompelt hij, "nu weet ik hoe het voelt." De jazz zwelt aan, de haard laait op, en onder tafel houden Eline en ik elkaar vast, lichamen synchroon in extase, de nacht nog jong en vol beloften, terwijl Tijmens duim de intensiteit opvoert tot we beiden op het randje balanceren, klaar voor wat komen gaat.

De vibraties bereiken een crescendo, een onstuitbare storm die Tijmens vingers op het scherm aansturen – bursts van intensiteit die het eitje in me laten pulseren als een levend wezen, diep en meedogenloos, maar ook als een begrijpende minnaar die al mijn plekjes kent. Eline en ik houden elkaars handen stevig vast onder de tafel, onze palmen zweterig, nagels in vlees drukkend terwijl de golf opbouwt, mijn dijen trillend, mijn adem stokend in mijn keel. De jazz klinkt als een verre echo, de haardvlammen dansen in waas, en ik kijk op naar Tijmen, zijn ogen vast in de mijne, donker en vol bezitterige honger. Zijn lippen zeggen "Kom", en dat is het – de climax slaat toe, een golf van hitte die mijn hele lijf doorgiert, mijn binnenwanden knijpend om het eitje, een kreun die ik slik door mijn lippen op elkaar te persen. Mijn ogen blijven op hem gericht, intens, liefdevol en wild tegelijk, voelen hoe hij dit controleert, hoe zijn jaloezie zich vermengt met trots. Naast me doet Eline hetzelfde – haar blik op Lars, haar hand knijpend in de mijne als ze komt, haar lichaam schokkend in stille extase, lippen vaneen in een zachte hijg. We komen synchroon, een golf van genot die ons bindt, en de naschokken draaien door mijn lijf, mijn spieren trillend, een warme, vochtige gloed die zich verspreidt van mijn core naar mijn vingertoppen. Het eitje voelt nu als een deel van me, nat en pulserend, en ik leun achterover, nahijgend, mijn jurk plakkerig tegen mijn huid. Ik schrik als precies op dat moment het dessert arriveert. De ober die geruisloos de borden neerzet: romige tiramisu voor Tijmen en Lars, een sorbet met verse bessen voor Eline en mij, de zoete geur van koffie en fruit vermengd met de houtrook van de haard. Heeft de ober ons gezien? De mannen leunen al voorover, lepels in de hand, en Tijmen zet de app uit met een tevreden grijns. "God, dat was intens," zegt hij, zijn stem hees, ogen glinsterend terwijl hij een hap neemt. "Ik had nooit gedacht dat ik dit geil zou vinden – mijn vrouw, samen met een andere vrouw te zien hijgen, klaarkomen... maar de controle, het zien van je gezicht..." Lars knikt enthousiast, zijn hand op Eline's schouder leggend. "Precies. Jullie dames zagen er zo mooi uit. Jullie leken gekoppeld, door de lucht. Dit moeten we vaker doen." Ze praten door, stemmen laag en opgewonden, details uitwisselend. Hun woorden maken me warm en boos tegelijk. Alsof ik, wij een prijs zijn — en toch… ik geniet van het vuur dat het in Tijmen losmaakt. Vaker doen? Wie weet? Maar dat beslis ik zelf. Het is rauw, mannelijk, een broederschap geboren uit deze avond, maar Eline en ik... wij voelen ons inderdaad gekoppeld. Wij voelen het nog in ons lijf, de afterburn die smeult als een langzaam dovend vuur. Mijn binnenwanden knijpen nog na, een lichte tinteling die elke beweging laat echoën, en onder de tafel glijdt Eline's hand via de split in mijn jurk over mijn dijbeen – warm, dwingend, haar vingers strelend over de jarretel, de huid daar gevoelig en vochtig. Ik hap naar adem, maar laat het toe. Mijn eigen hand beantwoordt de hare door haar been ook te knijpen, een stille belofte van meer. De warmte van haar hand brandt op mijn huid, een contrast met de koele sorbet die ik eet, en het stuurt een nieuwe rilling door me heen, vermengd met de naschokken die nog gieren door onze lijven. Ik buig voorover naar haar oor en fluister: "ik wil je vaker zien." Eline knikt. Een glimlach om onze monden. We begrijpen elkaar, ook al weet ik niet wat ik wil met haar. Maar het voelt of ik een soort zus heb gekregen: een vriendin waarmee je weet dat je geheimen kunt delen. Ik voel dat onze 'pairing' niet over is na dit etentje. Mijn hoofd stond even uit, versuft door de climax, maar al snel probeert het wanhopig alles op een rij te zetten, gedachten tuimelend als bladeren in de wind. Ik wilde de sleur doorbreken – check, dat is gelukt, op een manier die ik nooit had durven dromen. Maar wat was dit dan? Eline, een onbekende mooie vrouw, is ineens in mijn heimelijkste gedachten gestapt, in mijn innerlijkste gevoelens, met een lach en een zoen die nog nat op mijn lippen brandt. Die kus op het toilet – vol, onverwacht, haar tong dansend met de mijne – het was als een vonk die een vuurtje aanwakkerde. Was ik minder van Tijmen gaan houden? Nee, absoluut niet. Zijn bezorgde blik eerder, zijn controle nu, het versterkt juist wat we hebben, maakt het dieper, bezitteriger. Dus dit is een uitbreiding in mijn hart, een nieuwe kamer die opengaat, vol met verlangens die ik niet kende. Voel ik iets voor haar? Is het de geilheid, de adrenaline van dit avontuur, of iets meer? Hoe gaat dit verder? Wat vinden we morgenochtend als we terugdenken aan vanavond, liggend in ons bed, de geur van wijn en seks nog in de lakens? Zou het iets blijvends veranderen – ons huwelijk, onze vriendschappen, deze onverwachte connectie met Eline en Lars? Multi-taskend hoofd raast door, weegt risico's en beloften, maar één ding steekt erbovenuit: de gedachte dat ik dit wilde en gepland had, ook al liep het anders en het maakt me trots. Het geeft me een soort kracht die ik niet eerder herkende, een zelfvertrouwen dat borrelt als de bubbels in onze wijn. We kunnen onze eigen reis bepalen, Tijmen en ik, met of zonder anderen met of zonder toys. Hoewel vandaag duidelijk was dat het niet altijd zo gaat als je plant – een gekoppelde app, een vreemde kus – en dat is misschien wel het mooiste eraan. Met het wegebben van de warme gloed in mijn buik, ontspannen mijn benen eindelijk, de spanning lost op als mist in de ochtendzon. Ik voel de stoel weer onder mijn billen, stevig en vertrouwd, en adem diep in en uit, de geur van dessert en haardhout vullend mijn longen. Eline's hand glijdt weg, maar niet voordat ze een lichte kneep geeft, een knipoog die ik beantwoord met een glimlach – naar haar, vol belofte, en dan naar Tijmen, die me aankijkt met die zachte, bezitterige ogen die me altijd hebben vastgehouden. "Dit was... onvergetelijk," zeg ik zacht, en hij knikt, zijn hand over de mijne leggend. Maar toys van Temu, die bestel ik toch liever niet meer.